Pagdating Nang

Maraming mga palatandaang mababasa sa Banal na Kasulatan tungkol sa nalalapit na pagdating ng ating Panginoon. Ang ilan sa mga palatandaan ay naganap na, ang iba ay kasalukuyang nagaganap at ang iba ay magaganap sa lalong madaling hinaharap. Isa lamang ang kahulugan nito, malapit na ang pagdating ng Panginoon. Malapit na at nagmamadaling mainam. Pagdating ng panahon Baka ikaw rin at ako Baka tibok ng puso ko'y Maging tibok ng puso mo Sana nga'y mangyari 'yon Kahit di pa lang ngayon Sana ay mahalin mo rin Pagdating ng panahon Submit Corrections. Writer(s): Gallardo Edith M, Ortiz Vadim. AZLyrics. A. Aiza Seguerra Lyrics. album: 'Pagdating Ng Panahon' (2001) Pagdating ng Panahon Alam kong hindi mo alam Narito lang ako Maghihintay kahit kailan Nangangarap kahit di man ngayon Mamahalin mo rin Mamahalin mo rin Pagdating ng panahon Baka ikaw rin at ako Baka tibok ng puso ko'y maging tibok ng puso mo Sana nga'y mangyari yon kahit di pa lang ngayon Sana ay mahalin mo rin Pagdating ng Panahon Di pa siguro ... Pagdating Ng Panahon Chords by Aiza Seguerra. Learn to play guitar by chord / tabs using chord diagrams, transpose the key, watch video lessons and much more. Sa buong sansinukob, lahat niyaong mga nakakaalam tungkol sa pagliligtas ni Jesus na Tagapagligtas ay desperado nang nananabik para sa biglaang pagdating ni Jesucristo, upang tuparin ang mga salita ni Jesus noong nasa lupa: “Babalik Ako tulad ng Aking paglisan.” Ang tao ay naniniwala na, kasunod ng pagkakapako sa krus at pagkabuhay na mag ... PAGDATING NG PANAHON – AIZA SEQUERRA / Tuning: E-A-D-G-B-E / [INTRO] E Am E Am / [VERSE] / E C#m7 A B E Alam kong hindi mo pansin narito lang ako C#m7 F#m B C B Naghihintay na mahalin umaa We provide Filipino to English Translation. We also provide more translator online here.

Is It Me Or Humigpit Na Ang Mga Fast Food Chains Pagdating sa Senior Discount?

2020.09.23 07:01 solidad29 Is It Me Or Humigpit Na Ang Mga Fast Food Chains Pagdating sa Senior Discount?

Kasi before naman kapag nag teteakeout ako ng food para sa mother ko na senior wala naman hinihingi na authorization letter. Pero lately parang ganon na ang nagyayari. Tapos kinukuha pa nila yung letter, so need ko uli magpagawa ng letter para maka-avail uli ng discount. But why? Tax deductible naman yung mga discount, so I don't see anything to loose on the Fast Food chains.
Pero pagdating naman sa gamot, wala nang hindihingi. Basta Rx at yung ID at booklet.
Sakit na talaga ng pinoy eto eh. May set rules naman, pero iba iba ang implementation. Walang consistency.
submitted by solidad29 to Philippines [link] [comments]


2020.09.22 21:00 TheKeating5 Cryng about a sorry letter of a wrecked heart at 2am

He sent an email just now. I don’t know what to feel. I just wanted to hug him. But he’s over 11,600 km away from me. I’m sorry. I wish I know, Michael.
[Long Email Content]

It was a saturday night nung nag-celebrate ng debut ang friend natin.
I was with you, your bestfriend, and my bestfriend Dio. We're both shocked nang nalaman natin that they're in a pseudo relationship. That party ended at around quarter to two in the morning. Habang ihahatid ka na namin sa bahay mo, hindi sinasadyang mabanggit ni Dio ang offer sakanya ng isang university sa US. Nagalit si Kathleen, bakit hindi niya daw 'to alam. Sa malawak na kalye ng Taft, nag-walk out ang bestfriend mo, at hinabol naman siya ni Dio. Naiwan tayong dalawa sa loob ng kotse, silently starring at them outside.
Habang pinagmamasdan natin sila, bigla kang nagsalita.
"Anong kayang feeling ng secret lovers?" Medyo nagulat ako sa sinabi mo. And I know naman that you still don't have any idea because you've never been in a relationship at all. At taga-share ka lang ng kilig sa mga couple friends natin.
"Gusto mong i-try?" sagot ko naman. Pero wala akong idea bakit ko yun nasabi. Nabigla ata ako. I was thinking out loud na pala. Pero, hindi mo agad na-gets yung sinabi ko. Kumunot ang noo mo dahil sa pagtataka.
"Gusto mo bang tayo rin? Pero secret lang......hindi lang natin ipapaalam kahit kanino." Pero wala parin akong nakuhang sagot galing sayo. I held your hand pero hindi ka pa rin makapag-react. Tinititigan mo lang ako. Walang ni-anong salita ang nanggaling sayo.
Lumipas ang mga araw, masasabi ko na masaya ako. Masaya ako kapag kasama kita. Kilala na kita since high school, we're schoolmates remember? Ikaw yung tipong medyo invisible pa dati, until you came-out in your shell. Unti-unti kanang nakikilala dahil sa ang galing mong mag-laro ng archery. Medyo nahihiya pa akong i-approach kita dati, baka masabihan mo ako ng feeling close. You're cute. Charming. Lalo na ang gray eyes mo. You keep on smiling kaya kita napapansin dati pa. At matagal na kitang kilala. I just keep on starring you... . from afar.
Walang nakaka-alam that we're on a relationship. Even my friends or my twin sister. Alam lang nila we're just schoolmates dati, close friends, or minsan, classmates tayo sa ilang subjects.
Minsan, tuwing lunch natatawa nalang ako kapag sinasabi mong "uuwi ako" . Kakaripas ka agad ng takbo, ako naman ang dami ko pang excuse na gagawin. Minsan sinasabi ko nalang sakanila that pinapauwi ako ng dad ko or may kukunin ako sa bahay. Minsan iba yung dinadaanan ko at dumadaan pa ako sa kabilang building pa ko para lang hindi sila makahalata. Minsan din dadaan pa ako sa soccer field bago ako pumunta sa parking lot para mag-kita tayo.
Being in this relationship was so hard. Not in a way where in, we're both guys or what. It's just kailangan mainggat, kailangan wala silang alam. One time pumunta tayo sa isang bilyaran kasama natin ang barkada, kasama mo sa isang sulok yung ibang mga kaibigan natin habang ako naka-upo lang sa upuan at nag-tetext. Ikaw yung ka text ko nun diba? Nagpapa-turo ka kung pano mag-bilyar. Tawang-tawa pa nga tayo kung pano kung turuan kita, ano kayang magiging reaction nila. Pero habang nagta-type ako, lumapit sa akin yung isa nating kasama na babae, nag-papaturo kung paano mag-bilyar. Ayaw ko naman na maging mukhang bastos kaya pumayag nalang ako. Hindi ko namalayang nakatingin ka pala sa amin. Hindi ko napansin at naisip na makikita mo kami. Alam kong medyo iba yung galaw nung babae, minsan sinasadya niyang idikit yung boobs niya sa braso ko pero hindi ko nalang pinansin yun. And then, the next thing I knew, wala ka na sa bilyaran. Inikot ko ang mga mata ko sa paligid pero ni-anino mo hindi ko makita.
Panay ang text ko sayo. Pero hindi ka man lang nag-reply. Ang tanga at gago ko. Bakit hindi man lang sumagi sa isip ko na magagalit ka. Magseselos. I dialed your number pero nakapatay yung phone mo. Alam kong galit ka. Pero paano ako makakapag-explain kung ayaw mo akong kausapin?
Nakaupo lang ako sa isang gilid, naghihintay ng reply mo pero biglang bumukas ang pinto at niluwa ka nito. Gustong-gusto kitang lapitan at kausapin pero bawal, makahalata sila.
Pero bakit parang the emotions are real na? May gusto na ba ako sayo?
The next thing I knew, I was inevitably falling in-love with you. Paano 'to nangyari? Pero sa tingin ko, it just happened. I found myself getting excited when I'm texting or talking to you over Twitter, eating lunch or snacks with you, sharing my assignments. I would check my statistics answers thrice just to make sure you would copy the correct solutions.
At my twentieth year, I fell in-love with you. Everything around was multicolored as I live my world in fantasy. I wanted to believe that there was a meaning behind your stolen glances, at sincere ka kapag you said nice things about me. A glimpse, a little compliment or genuine laugh from you really made my day, assigning different interpretations to what your words and gestures really meant.
Pinaniwala ko ng novel series na Sweet Dreams na no matter how impossible things were, the main characters would still end-up together eventually. Kaya naniniwala ako na there was a happy ending for us someday. But the book didn't tell me na sa realidad, love could be solitary feeling that exist. Whether it is returned or not. Because at our senior year in high school, my feelings for you was not only reciprocated, but also unappreciated.
Loving you taught me a lot of lessons, but the toughest one I had to learn was to realized that love knows no gender. Hindi ako sanay na may hinahatid ako kahit dis-oras ng gabi. Hindi rin ako sanay na may tatawag sa phone ko para malaman kung naka-uwi na ba ako or kung pano ako umuwi kapag hindi tayo maka-sama. Hindi ako sanay ng may nag-sisend sa akin ng kanta or gagawan ako ng playlist sa spotify.
Hindi rin ako sanay na tinatakbuhan ng ibang tao. Tulad 'nong sobrang galit ka kase nag-away kayo ng kuya mo, alas-dos ng madaling araw, ako yung una mong tinawagan para maka-usap. Hanggang ala-syete ng umaga tayo magkausap sa phone, kahit na antok na antok na ako, hindi parin kita pinabayaan. Hindi ako sanay, pero ng dahil sayo nasanay ako.
Pero, sa tingin ko hindi talaga pwede. Kase kayo, ang alam niyo may girlfriend ako. Dahil may pinakilala ako sainyo dati. You never met her eversince, pero minsan kasama siya sa jamming ng barkada. Sayang nga lang wala ka lagi.
Ang alam rin ng mga kaibigan at pamilya ko, I'm in a relationship with her. I remember noong birthday ng kapatid ko I invited her. Nasa pool kami that time, naka-lublob ang mga paa namin sa tubig habang nag-lalaro sa cellphone, nagshe-share pa kami nun sa iisang earphones, nasa tenga ko ang isa, habang nasa kanya yung kabila. "I Really Like You" ni Carly Rae Jepsen ang kanta nun nang bigla niyang tinanggal yung earphone sa tenga niya. Tumingin siya saakin at sabay sabi. . "I need to tell you something" . . Tumigil ako sa paglalaro at tinanggal ko na rin yung earphone sa tenga ko. "Ano yun?" sabay tingin sakanya. Biglang kumabog ang dibdib ko. . . . We're both eighteen-years-old when we met. Both fresh graduates from our senior year in high school. It was a summer vacation when we met during our climbs. Iisang team lang kami that time. Mataas yung bundok na pinuntahan namin, it took us 1 1/2 days bago kami makarating sa tuktuk and 1 1/2 days din kaming magkasama. After that climb, we've been close to each other. We talk over FaceTime 'til 5am. Gave her flowers and chocolates, while she gave me a DVD set of Detective Conan Series for my 19th Birthday in exchange for posing as her boyfriend to make her ex jealous. She said "I love you" once, but I'm not sure if I heard it right because we're both drunk.
I like her. She's simple, smart, elegant, generous, and superb humble. She's perfect. Kaya lang, ayaw niya ng commitment, we just let our gestures do the talking for us. I assumed at that time that she likes me too. Wala pa namang siya ina-admit about anything yet, but I let her hug and kiss me. Oo, parang kami pero hindi.
Hindi ako sanay na pinipigilanang feelings ko. Ako kasi, kapag nag-mamahal ako, pinapaalam ko. Pero sayo, hindi ko man lang maamin, dinadaan ko nalang sa mga biro. I don't know that if you feel the same way as I do. Baka nag-a'assume lang ako na you like me as well kahit hindi naman talaga. Even na I'm dying to tell you that I like you, I can't. Because I'm not sure if you'd like it. Baka mapahiya lang ako.
Yung mga oras na nagkaka-yayaan tayo mag-kape kung sa asan. Over cappuccino and latte, nagki-kwentuhan tayo about random stuff in life. And how universe can actually play around and make something unexpected yet so good. That very first day we had a coffee together, I secretly kept that cup sleeve sa kapeng ininuman mo kasi doon nakalagay ang pangalan mo. Tinago ko siya as a memento ng unang coffee date nating dalawa. I don't know, siguro feeling ko kasi masyadong naging significant sa buhay ko ang araw na iyon. May nga gabing di na ako matulog dahil siguro nasobrahan na ako sa kape, at nasobrahan sa iyo.
Dumating ka sa buhay ko nang hindi ko inaasahan. Pero kasabay ng pagdating mo, ang pagbago ng mundo ko. Sa kabila ng pagiging abala ko sa mga bagay bagay, pagkadating sa iyo, nasisira lahat ng plano ko. Hindi ko napapansin ang oras kapag magkasama tayo. At napapansin ko na lang, na lagi kitang hinahanap. Parang hindi kompleto ang araw ko kapag hindi kita nakikita. At kahit na laging kutang nakakasama, nawala ka lang ng sandali sa tabi ko, miss na kita agad. Lahat na ng mga kabaduyan, pumapasok sa isip ko kapag naalala kita.
Ikaw, alam ko na hindi ka nakabubuti sa akin. Alam ko that in the long run, masasaktab lang ako sa iyo. Pero bakit habang maaga pa, hindi ako umiiwas? Kasi sa ngayon, napapasaya mo ako. Napupunan mo ang ilang taong pagkukulang sa buhay ko. At pinapadama mo sa akin ang mga bagay na akala ko noon, hindi na darating sa akin. . . . "I need to tell you something" . . Tinanggal ko na rin yung earphone sa tenga ko. "Ano yun?" tanong ko sa kanya. Biglang kumabog ang dibdib ko.
"Promise me that you won't be mad ha" sabi niya na mas lalong nagpakaba sa akin.
"Okay" mahinahon kong sagot habang hinahanapan ko siya ng clue sa mga mata niya.
"I'm a lesbian. And.....I'm currently in a relationship with someone" I was shook, I wanna ask her a lot of questions pero, I should be the one to understand and be her friend to support whatever her choices in life.
"Nearly a year na. Kaso she's still in a closet. You know how society reacts naman diba?" I just nodded. Habang nakat-tingin sa tubig sa pool. Now I understand kung bakit ganun ang treatment niya sa akin after all this time.
"One last favor"
"Ano?" sagot ko.
"Pwede bang magpanggap ka tomorrow as my jowa? Kasi si Patrick ang kulit na naman eh. Promise, last na 'to. Ang dami ko nang utang sayo. Pero kasi, ayaw pa din ako tantanan." Sabi niya na may irita sa kanyang boses. Yung ex-boyfriend niya pala gusto pa din siya.
"Ok, sure" sagot ko na naman.

Kinabukasan, nagkita-kita kami sa mall. Nagka-yayaan manuod ng sine pagkatapos kumain. The Martian. Saktong sakto din, fan ako ni Matt Damon. Pagkatapos ng pelikula papalabas na kami ng sinehan, sa hindi inaasahang pagkakataon, nagka-salubong tayo. Medyo gulat ang mukha mo nung nakita mo kaming magkasama. Nataranta ako. Nagalit sa sarili ko. Alam ko, sinaktan na naman kita.
Hindi ako makatulog nung gabing yun. Kating-kati na akong tawagan ka o i-text man lang para makausap ka. Para sabihin sayo na wala lang iyon. Habang naka-titig ako sa kisame ng kwarto ko biglang tumunog ang cellphone ko.
Nag-text ka. Kinabahan ako bigla.
"Itigil na natin 'to. Ayoko na ng ganitong set-up." Text mo sa akin. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Napa-upo ako sa kama ko at nanginginig na nagtype ng reply ko sayo.
"Huh? Bakit? So, anong gusto mong mangyari?" Sagot ko naman. Sa totoo lang gusto ko nang umiyak. Bakit ganun? Ilang taon kitang minahal sa malayo at ngayon na nandito ka na sa akin, tsaka naman tayo magkakaganito?
"Ewan. Hindi ko alam. Basta ang alam ko lang, Ayoko na ng ganitong set-up ng relationship." Sagot mo. Hindi ko na naligilan ang luha ko. Gusto kitang puntahan sa inyo para kausapin ka at para maayos natin ito.
"Does it mean..Gusto mo na ba akong i-break?" Sagot ko. Naka-titig lang ako sa screen ng cellphone ko at hinhintay ng sagot mo. Umiiyak at umaasang magbago ang isip mo at maayos natin ito. . . .
What I had for you was a classic tale of almost lovers but not quite that lasted for how many years. No, I am still not over you. There would be times when the memory of you still visit me. I paused at the strum of a song and thought of you, forgetting what I was doing. It has beena year since I last saw you up close yet I still could picture every detail of your face, every fiber, every line, every shade even with the photograph fades and crumbles, even if I won't see you again, you would still be vividly remember because you were captured by something more powerful than the camera.
Para kang sisig, yosi at kape sa buhay ko. Hindi ko maiwas-iwasan, hindi ko kayang tanggihan, kahit na alam ko na iisa lang naman ang patutunguhan nito—sakit sa puso.
You would always be the air in my lungs, something that is always close to my heart, something that would be with me until my last breath.
I missed you.
-Michael
———
Bakit ako umiiyak? At bakit ngayon ko lang ‘to nalaman? 🤧
submitted by TheKeating5 to AlasFeels [link] [comments]


2020.09.15 13:03 bluecucumberbear1 Missing people

Uy, miss na kita. Miss ko na ung mga kulitan natin. Ung mga corny na joke. Namimiss ko na ung pagnenerd out mo, miss ko na ung pang-aasar sayo. Miss ko na ung mga tingin mo sakin. Miss ko nang panoorin kang mag gitara. Miss ko nang makinig sa mga tugtog mo. Miss ko na ung effort mo sa pagpunta sakin. Miss ko na ung pakikipagkumpitensya natin sa ibang tao. Miss ko na ung tawa mo. Miss ko na ung ngiti mo. Miss ko na ung mga kwentuhan natin tungkol sa anime, sa manga, sa cartoons. Miss ko na ung pagka condescending mo. Miss ko na ung palagi mo lang pagsakay sa mga trip ko. Miss na kitang kasabay kumain. Miss ko na ung mga videoke natin. Miss na kita. Miss ko na ung pagkakaibigan natin.
Kumusta ka na? Alam mo ba kahit medyo nagkakausap na tayo namimiss pa rin kita. Miss ko na ung pagkasungit mo. Miss ko na ung paglalakad natin sa kung saan saan. Miss ko na ung mga argumentong di ka nagpapatalo. Miss ko na ung mga kakulitan mo. Miss ko na ung mga paglalambing mo. Miss ko na ung pagkaclingy mo. Miss ko na ung excitement mo pagdating sa mga pelikula at sa mga libro. Miss ko na kung paano mo ialalay ung kamay mo sa tuwing pababa ako sa jeep. Miss ko na ung yakap mo na hindi bumibitaw kahit gano pa kahimbing ung tulog. Miss ko na ung nagigising ka pag binabangungot ako tapos yayakapin mo lang ako ulit. Miss ko na ung mga kalokohan natin. Miss ko na ung binuo nating kwento tungkol sa magnanakaw na naninilip. Miss ko nang panoorin at pakinggan ka magpiano. Miss na kita. Miss ko na ung pagkakaibigan natin.
Madalas naman kitang nakikita pero namimiss pa rin kita. Miss ko na ung mga usapan natin tungkol sa pilosopiya. Miss ko na ung mga drama nating tayo lang ang nakakaintindi. Miss ko na ung pagkumbinsi natin sa isa't isang wag muna mamatay. Miss ko na ung pakikinig sa playlist mo. Miss ko na ung pang-uuto mo sakin tungkol sa pagkanta ko. Miss ko na ung mga kaartehan mo. Miss ko na ung pagsama ko sayo sa dilim. Miss ko na ung pagsama mo sakin sa kawalan. Miss ko na ung mga ninakaw nating sandali, pero higit pa don, miss na kita. Miss ko na ung pagkakaibigan natin.
Nakakamiss. Miss na kita.
Miss ko na ung pagiging magkaibigan natin.
submitted by bluecucumberbear1 to AlasFeels [link] [comments]


2020.09.13 09:41 yourtinyrookie Birthday Cake

ako lang ba? yung kada may magbbday na tropa, super ambag sa pabirthday cake ganyan tas pagdating saken, wala???? ang bitch HAHAHAH
4yrs ata akong ambag nang ambag kada may magbbday ganyan tas wala man lang silang ganap pag bday ko. as in wala. tas may times pa na may gala sila or hiking, hindi ako inaaya. makikita ko nalang sa facebook kase nagupload sila. syempre bagets bagets pako that time kaya dinadamdam ko. college days ko pa yun. pero 21 nko, nagdistance nalang ako since graduate naman na kame and wala na kaming chance magmeet (whoo finally)
ayun, nagrant lang ako HAHAHAH
submitted by yourtinyrookie to CasualPH [link] [comments]


2020.09.02 08:29 bluerangerrr Is it okay to not want to be a manager?

I have an interview tomorrow for a Finance Manager position in an SME/International NGO after a headhunter contacted me. But, I am so anxious in taking the role (assuming i am offered the position). First, hindi part ng goals ko ang maging manager or umakyat ng corporate ladder. Masaya na ako sa paggawa ng groundwork tasks kaysa sa pag-manage ng people. Second, parang hindi ako ready pa. Somehow takot pa ako sa accountability. Considering din na I’ll be handling ‘yung buong Finance Department so sa akin nakaasa ang buong Organization pagdating sa financial matters.
Medyo conflicted lang ako since 4 years pa lang ako sa workforce so ang gandang opportunity nito para sa career progression ko and parang bragging right rin siya to land a managerial position early sa career ko. Gusto ko rin ‘yung mission/vision ng company. And if I let it go, baka panghinayangan ko siya.
Ang dami ko nang inisip haha. Actually, i am hoping na hindi ako matanggap. 😆
submitted by bluerangerrr to phcareers [link] [comments]


2020.08.28 03:03 redkinoko 10 Pinoy Na Makakasama Mo Sa Videoke

Mahilig ang mga Pinoy sa Videoke. Understatement pa siguro yun kasi pag nagkayayaan na ng videoke, parang mga asong unti unting nauulol ang mga Pinoy. Ang listahang ito ay naglalaman ng mga pinoy na madalas na makakasama mo sa videoke sa ayaw mo man o gusto.
Kapitan Basa - Eto yung tao na laging hawak yung song book pero hindi naman pumipili. Di makapagdecide, daig pa ang hukom na manghahatol sa rapist. Hindi mo alam kung pihikan lang talaga sya, o nagpapanggap lang syang marunong bumasa. Iniisaisa nya yung mga kanta at artist, pati na yung mga Chinese at Korean listings habang sobrang seryoso ang mukha, aakalain mo na may exam pagkatapos at kailangan saulado nya ang buong libro.
"Sige lang. Mamaya ako" - May phobia yata sa pagkanta, pero ayaw umamin kaya daig pa ang mga na-summon sa senate hearing sa dami ng delaying tactics. Hindi mo alam kung anong hinahantay nya, ang pagkakataon na makakanta sya nang hindi nahihiya, o ang ikalawang pagdating ni Jesus.
Dodong/Bebang Sawi - Sya yung tipo na puro pang sawimpalad, heartbroken, inapi, at bitter na mga kanta lang ang pinipili. Para syang ipinaglihi sa mga soap opera ni Judy Ann Santos.
Multitasker - Kumakanta habang pumipili ng susunod na kanta habang pumoposing para sa kodak moment at may nguyanguya na pagkain. Sa dami ng sabay sabay na ginagawa ni multitasker iisipin mo na mamamatay na sya bukas at kailangan nyang sulitin ang kanyang nalalabing oras.
Funeraria Jose - Kung may iisang kasalanan man si Funeraria Jose, yun ay ang ipanganak na may boses na naturally depressing. Wapakels kung ano man ang kinakanta nya, sigurado ang kalalabasan nun ay malungkot. Kahit Happy Birthday To You kaya nyang kantahin na parang tugtog sa karo. Pag kumanta sya ng My Way, hindi sya ang mamamatay, yung mga nakapaligid s kanya ang magpapakamatay dahil sa depression.
Nacho King - Ang normal na tao, pag pumunta sa videoke, kumakanta, nakikinig at pag napagod, kumakain at umiinom. Si Nacho King, puntirya lang nya kung ano man ang pagkain na nakahanda. Habang todo birit ang kanyang mga kasama, todo lamon naman ang main event nya. Siguro galing sya sa refugee camp at ngayon lang sya ulit nakatikim ng makunat na nacho.
Chuwariwap - Dalawa ang mic sa mga videoke kadalasan dahil may mga kanta na mas masaya iduet. Pero dahil ang gusto ni Chuwariwap dapat laging masaya, lahat din ng kanta dinuduetan nya. Kahit di nya alam. Kahit katunog ng aksidente sa highway ang kanyang boses. Pag nakasabay mo sya, iisipin mo basag yung mic, may sira ang sound system, at may sumuntok sa iyong tenga.
Boy Pitik - Eto ata ung taong allergic sa song book. Habang masipag na namimili yung mga kasama nya ng mga gusto nilang kantahin, si Boy Pitik naman, abala sa pagpili ng kakantahin sa mga pinagpilian na ng mga kasama nya. Pag may nagustuhan sya na kanta, aagawin na nya ang mic, ang kanta, at ang pagkakataon mo na ipahiya ang sarili mo.
Technician - Taong di makuntento na maupo lang at kumanta. Kailangan lahat ng settings ng videoke machine eh kinakatikot. Akala mo tuloy anlaki ng igaganda ng boses nya pag "optimal" na yung setting ng reverb at volume. Makulit man sa simula, tumatahimik din sya pagkatapos nyang makuryente ka gagalaw ng mga buttons at wiring.
For Export - Yung mga kasamang ganito siguro ang dahilan kung bakit maliit lang ang mga bintana ng mga rooms ng karamihan sa videoke bars sa bansa. Lahat ng performance level niya ay agaw buhay, at parang sinasapian ng kaluluwa ni Mystika. Sa sobrang dami ng kembot, hataw, at split, pwede mo na syang iexport as Japan para magJapayuki.
Runners up:
"Pare Ko" Guy - Sya yung parang ang trip lang sa buhay eh piliin yung "Pare Ko" na kanta, at kantahin yung parte na "Di ba, tang-\#@$*&$! Nagmukha akong tanga!"* ng sobrang lutong, feeling mo eh yun lang ang legal na venue kung saan sya pwedeng magmura.
Shoutout - Pwede kumanta na lang tayo? Hindi ito TED talk. Wala ka rin napanalunan na award. Hindi mo kailangan ng microphone para pasalamatan ang mga kaibigan mo. Pwede mong gawin yun habang nasa traffic tayo at hindi binabayaran ang oras ng videoke room. Mahal ka namin bilang kaibigan pero, please, ipasa mo na yung mic.
submitted by redkinoko to Philippines [link] [comments]


2020.08.23 20:59 fhmomscommunity Apektado rin ba ng COVID-19 Pandemic ang trabaho mo?

Apektado rin ba ng COVID-19 Pandemic ang trabaho mo?
Gusto ko lang malaman ano ng status niyo ngayon pagdating sa trabaho. Ilan sa mga kakilala ko, nawalan sila at ang asawa nila ng trabaho pagkatapos magsara ng kumpanya. May mga nabawasan ang oras ng pagpasok, dahilan para mas lumiit ang kita. May mga required pa ding pumasok araw-araw, meron namang ilan na may ilang araw na kailangang pumasok, tapos work from home na.
Ang swerte ng mga empleyadong pinagwork from home na ng mga kumpanya nila na may support pagdating sa computer at internet. Meron ba ditong hindi provided ng local company nila ang gamit?
Sa mga dating work from home nang freelancers, wala masyadong adjustment, pero marami pa din talaga ang naapektuhan lalo na sa mga clients nila na kinailangan ring magsara dahil sa pandemic. Noong una, wala silang magawa kasi ganun talaga, nakahanap rin ng panibagong client. 'Yung mga binawasan ng oras, naghanap nalang ng additional na online job.
Akala na'tin dati dahil marami ang nagsarang negosyo, wala na ding maghahire. Pero maraming traditional business owners ang buhay pa din ngayon at nakapagtransition na online . Marami rin ang nagsisimula ng business online, kaya may demand talaga.
Kaso based sa article na ito, 7.3 Million ang walang trabaho. Sigurado mas marami pa kasi 'yung mga dating may trabaho, dumagdag na sa bilang ng dating jobless dagdag mo pa mga fresh graduates.
Maraming mga empleyado ng local companies ang naghahanap ngayon ng online job, pero nahihirapan mag-apply kahit na may skills sila. Paano nalang kaya yung mga kababayan na'tin na hindi pa handa sa online job na setup. Ano kayang job opportunity ang nakalaan para sakanila?
Sa mga skilled at kahit papaano ay maalam sa computer pero sinusubukan palang maghanap, kamusta na? Saang job matching platform kayo naghahanap? Meron ba ditong nagsimula nalang ng sarili nilang negosyo kasi wala talagang makuhang trabaho?

https://preview.redd.it/k5p7u11pusi51.png?width=602&format=png&auto=webp&s=1a938bdcea36c526ced3b702cf0dd640a9ba239a
submitted by fhmomscommunity to Philippines [link] [comments]


2020.08.22 10:16 rome0501 HWS Aug 19/20, 2020 Text

[ Removed by reddit in response to a copyright notice. ]
submitted by rome0501 to exIglesiaNiCristo [link] [comments]


2020.08.13 18:11 edg19 Buod ng mga Kaso (mula noong Agosto 13). Tumaas sa pangalawang magkasunod na araw nang mahigit 100 ang dami ng mga kritikal na kaso sa bansa, na ngayo'y nasa 657 na. Inaasahan namang lalaki nang husto ang bilang ng mga gumaling dahil sa bagong patakaran ng Kagawaran ng Kalusugan pagdating ng Linggo.

Buod ng mga Kaso (mula noong Agosto 13). Tumaas sa pangalawang magkasunod na araw nang mahigit 100 ang dami ng mga kritikal na kaso sa bansa, na ngayo'y nasa 657 na. Inaasahan namang lalaki nang husto ang bilang ng mga gumaling dahil sa bagong patakaran ng Kagawaran ng Kalusugan pagdating ng Linggo. submitted by edg19 to Coronavirus_PH [link] [comments]


2020.08.06 15:29 amdrunkrightnowww Katanungan para sa mga seloso/selosa

  1. Ano usually ang cause ng selos feelings sainyo when it comes to your partners?
  2. Which triggers you more: kapag may ginawa ang partner ninyo sa iba or kapag yung iba ang may ginawa sa partner ninyo?
  3. Paano ka magselos? (Cold shoulder, clingy, nang-aaway, extra sweet, etc.) And what goes on in your mind?
  4. Once triggered, humuhupa na lang ba ang nararamdaman ninyong selos or kailangan may gawin si partner ninyo para mawala na ang pagseselos?
  5. Nagseselos ka ba in general or may mga particular people ka lang na pinagseselosan pagdating sa partner mo?
  6. Seloso/Selosa ka ba all throughout sa lahat ng naging relationships mo or may particular partners or situations lang na nagselos ka then wala na?
  7. Ano ang kailangan gawin ng partner mo para hindi ka na ulit magselos?
P.S. I apologize in advance if this post seems inconsiderate. Hindi kasi ako madaling magselos and I’m partnered up with someone na madaling magselos. I’d like to understand you guys more.
submitted by amdrunkrightnowww to CasualPH [link] [comments]


2020.07.29 11:03 itachi_04 Pahayag ni VP Leni Robredo: Ulat, Mungkahi Ukol sa Pandemya, at Mensahe ng Pag-asa

Pahayag ni VP Leni Robredo: Ulat, Mungkahi Ukol sa Pandemya, at Mensahe ng Pag-asa
Sa puntong ito, halos isang buwan na na mahigit isang libo bawat araw ang dagdag sa mga COVID positive cases ng bansa. Halos magdadalawang libo na rin ang pumanaw, bukod pa sa napakaraming naospital, naubusan ng ipon, nawalan ng trabaho, o nakakaranas ng paghihirap at pangamba sa mga panahong ito. Mahigit limang buwan na ang lumilipas mula nang naiulat ang unang kaso ng COVID-19 sa ating bansa.
Sa malaking bahagi ng panahong ito, minabuti ng Tanggapan ng Pangalawang Pangulo na gawin ang makakaya upang tumugon sa kahit anong paraan basta may maitulong, gaano man kalimitado ang aming budget o mandato.
Humaharap ako sa inyo ngayon upang iulat ang mga natutuhan namin sa panahong iyon: Ang feedback mula sa mga eksperto, mula sa mga doktor, at mula sa mga pinakaapektado—ang hinaing ng mga nasa komunidad, ng mga frontliners, ng mga napipilitang sumugod sa panganib dahil kailangang magtrabaho, ng mga drivers, ng mga locally-stranded individuals na napipilitang matulog sa hagdan o bangketa.
Sa harap ng ganitong kalaking krisis, lalo lang tayong malalagay sa panganib kung matitibag ang mga institusyon nating pampamahalaan. Ituring sanang karagdagang ambag ang pahayag na ito—mga rekomendasyon at aral mula sa halos limang buwan na naming pakikipag-ugnayan sa ating mga kababayan para labanan ang COVID.
Hindi mapipigil ang pandemya kung basta mag-aabang na lang tayo ng bakuna. Kailangang maampat ang pagkalat nito sa lalong madaling panahon. Nagsisimula ang lahat sa tamang datos, na pundasyon ng tamang desisyon. Mula dito, matutukoy ang kung sino at aling mga lugar ang dapat tutukan pagdating sa mass testing, contact tracing, at suporta sa mga komunidad at ospital. Kung magiging tama ang tugon sa aspekto ng healthcare, mako-control ang community transmission, magiging mas mabilis, ligtas, at strategic ang pagbubukas ng ekonomiya, maiiwasan ang pagkawala ng trabaho, at hindi na dadami pa ang dadanas ng kahirapan. Mababawasan ang pangamba ng pagsasara, at hindi na kakailanganing umabot sa punto ng pagle-layoff sa mga empleyado, o mas malala, sa pagtiklop ng mga negosyo.
Ito ang broad strokes ng plano. Wala akong duda na mulat ang pamahalaan dito. Pero malaki ang krisis, at maraming dapat gawin, kaya kailangan nating lahat maging mas maliksi sa pagtukoy sa mga puwang, at maging mabilis at malikhain sa pagpuno nito. Heto ang ilang mungkahi:
Una, linisin at pabilisin ang pagkalap ng datos ukol sa COVID-19. Kung magagawa ito, magiging mas matibay ang pinagmumulan ng mga desisyon, polisiya, at programa para mapigilan ang paglaganap ng virus.
Marami nang mga eksperto ang naglabas ng iba’t ibang platform para maging repository ng datos. Ang kailangang gawin, piliin ang pinakamainam dito, at gumawa ng isang ecosystem ng pagtugon kung saan standard ang pagka-sentralisado.
Isa pa: Kung mali at buhol-buhol ang pag-input ng data, babagal ang validation; babagal din ang proseso ng decision-making. Halimbawa: Sa data na nakakalap, may discrepancy sa mga nagpositive at confirmed cases. May mahigit 113,000 cases ang nagpositive sa testing, ngunit nasa 80,000 pa lang nito ang confirmed cases. Ibig sabihin, kailangan talagang humabol ang verification, dahil maraming positive ang hindi agad naisasama sa opisyal na data.
Dapat magkaroon ng communications campaign para ang mga nagpapagamot mismo ang tumiyak na wastong impormasyon ang naitatala tungkol sa kanila. Malawak ang kakayahan ng pamahalaang magpalaganap ng impormasyon, kaya umaasa tayong magagawa ito sa lalong madaling panahon.
Ikalawa, at karugtong nito: Isama ang mga pamantasan at academic institutions para tumulong sa validation process ng DOH. Maraming gustong tumulong, pero may mga pagkukulang sa volunteer management process. Ilista ang mga handang tumulong at ang kanilang kakayahan, at agad na silang iugnay sa mga unit na nangangailangan ng tulong upang ma-maximize ang kakayahang ito.
Maraming paraan para ma-maximize ang mga gustong tumulong. Halimbawa na lang, puwede nilang pag-aralan ang surveillance at pooled testing: Igugrupo ang mga tao at itetest nang minsanan ang grupong ito. Kung nag-negative na, hindi na sila kailangang isa-isahin pa. Sa ganitong paraan, mas marami ang matetest, pero mas makakatipid sa mga testing kit.
Ikatlo, siguruhing mabilis ang turnover time ng mga COVID-19 tests. Alamin kung bakit nagkakabacklog, kung saang mga laboratoryo ito nagaganap, at tulungan silang makahabol. Sa ganitong paraan, on-time ding mahahabol ng mga contact tracers ang mga dapat pang i-test. Sa contact tracing, alam nating may mga model at teknolohiya nang gumagana, tulad na lang ng sa Baguio. Para wala nang kanya-kanya, tumukoy na tayo agad ng iisang platform at technology, iisang standard na proseso, at imungkahi sa mga LGU na ito ang gamitin kaysa magkanya-kanyang diskarte.
Ikaapat, ukol naman sa mga locally-stranded individuals: Nagpadala na tayo ng rekomendasyon sa kinauukulan na bigyan sila ng libreng swab test bago bumiyahe. Hinahanap din ang mas organisadong pagpo-proseso ng mga LSI—at hindi ‘yong napipilitan silang matulog sa semento o sa ilalim ng tulay, o nagsisiksikan at nalalagay sa mas matinding peligro ng exposure sa COVID. Kailangang maglaan ng maayos na lugar kung saan puwede silang maghintay ng biyahe nang may sapat na espasyo at kung saan din ine-enforce na minimum health standards. Dagdag pa rito, kailangan ding tutukan at bigyang-lakas ang mga LGU para pag-uwi ng mga LSI, magkakaroon sila ng maayos na pagkakakitaan. Puwede itong gawin through cash-for-work programs na partikular para sa mga LSI.
Ikalima: Sang-ayon tayo sa pagkakaroon ng isang “whole of nation approach.” Maisagawa sana ito higit pa sa pagkakaroon ng mga bagong posisyon, bansag, o titulo ng mga tauhan. Ang totoong whole of nation approach, maayos ang pangangasiwa at kumukumpas sa iisang direksyon. Aling direksyon, at sino ang kukumpas? Dapat public health professional na tunay na nakakaintindi ng problema: Pandemya ang ugat ng lahat ng suliranin ngayon. Kapag napigil ang pandemya, isa-isa na ring malulutas ang iba pang hamon, kasama na ang sa ekonomiya.
Ikaanim: Siguruhin ding iisa ang kumpas ng pampubliko at pribadong sektor. Bukod pa sa usapin ng data, pagdating din sa ayuda at sa procurement ng mga kagamitan, marami ang pagkakanya-kanya na kung maiiwasan ay magdudulot ng mas maliksing overall response mula sa lahat. Dapat nang bumuo ng risonableng consensus ayon sa iisang stratehiya, at gumalaw ang lahat nang walang pag-aatubili, pangingimi, o hadlang.
Ikapito: Pangunahin sa isang matibay na healthcare system ang pagpapalakas sa mga ospital. Siguruhin na equitable at sistematiko ang pagbubuhos ng resources sa mga ospital para makasabay sila sa demands ng pandemya. Kung sisilipin ang national data, mukhang hindi pa overburdened ang healthcare system. Pero iba ang sinasabi ng mga ospital na nakakasalamuha namin. Marami na silang kinakailangang tanggihan dahil wala nang espasyo. Natural lang na dapat isaayos ang sistema para makarating ang suporta sa mga lugar na pinaka nangangailangan nito.
At ikawalo, para sa ating mga healthcare workers: Sila ang nasa pinaka mapanganib na situwasyon, at sila rin ang pinakamahalagang sundalo sa laban kontra COVID-19. Natural dapat na pagtuonan ng ibayong pansin ang lahat ng pag-aaruga, lahat ng tulong, lahat ng kasangkapan at serbisyong magagamit nila. Kabilang na dito ang access sa counseling para sa mga healthcare workers sa mga COVID ward. Magpatupad din dapat ng sistema para hindi sila maburn-out, tulad ng maayos na proseso ng pagrelyebo. Sang-ayon din tayo na dapat maging mas makatarungan ang pasahod sa kanila lalo na sa panahong ganito.
Ididiin ko lang: Pandemya ang ugat ng mga suliranin; kapag mabisa itong matugunan, matutugunan din ang iba pang hamon. Conversely: Habang dumadami ang nagkaka-COVID 19, lalo rin nating pinapatagal ang paghihirap ng Pilipino. Marami ang namamatay, at hindi sila statistics lang. Bawat isa sa kanila, may kuwento, may pangarap; may pamilya sila, may nagluluksa para sa kanila. At habang dumadami sila, lalo lang tayong mahihirapang umusad tungo sa isang better normal—dadami ang mga dadanas ng kahirapan, dadami ang hindi makakaambag sa nation-building, tatagal ang biyahe patungo sa katuparan ng mga pangarap natin. Magkakaugnay ang kapalaran ng bawat Pilipino.
Sa ngayon, habang pinagsisikapan nating maampat ang pagkalat ng pandemya, kailangang siguruhin na may sapat na safety nets para sa pinakanangangailangan, habang sinisiguro ding hindi na dadami pa ang mawawalan ng kabuhayan.
Una sa mga hakbang na maaaring gawin para dito ang pagsasabatas ng stimulus package sa lalong madaling panahon. Minumungkahi ng Pamahalaan na ipasa ang CREATE Bill para ibaba ang buwis ng iba’t ibang kumpanya, para maengganyo ang investors na pumasok sa Pilipinas. Magandang layunin ito, pero hindi ito sapat.
Nailatag na naman ng mga ekspertong ekonomista sa Kamara sa anyo ng ARISE Bill. Kung maisasabatas ito, magkakaroon ng dagdag at tiyak na pondo para sa mga mga programa tulad ng wage subsidies ng DOLE at cash-for-work ng TUPAD. Malinaw na mas nakatuon sa pinaka nangangailangan ang ARISE; mas inclusive ito, at mas pro-poor. Gamitin sana ang puwersa ng mayorya upang ipasa ang batas sa lalong madaling panahon.
Ikalawa: Puwede ring magbigay ng tax incentives para sa mga kumpanyang magbibigay ng ayuda sa mga apektado ng pandemya. Mabisang paraan ito para mailahok ang pribadong sekto sa pambansang pagbabayanihan.
Ikatlo: Gamitin ang buong puwersa ng economic cluster, kasama ng akademya at iba pa mula sa pribadong sektor, hindi lang para magpanday ng mga risk assessment study, pero para tiyakin na nakabatay ang mga desisyon sa pag-aaral na ito. Sayang ang kaalaman kung isasantabi lang din natin. Kung alam na natin kung alin ang mataas ang peligro, tiyakin nang ieenforce ang mga karagdagang patakaran sa kanila, kung hindi man isususpinde ang pagbubukas. Malalaman din natin, mula sa mga industriyang mababa ang peligro, kung anong klaseng skills ang puwedeng pagsanayan ng mga empleyadong hindi kayang mag-work-from-home. Pag ma-upgrade ang kanilang kaalaman, mabibigayan sila ng ibang trabaho sa mga industriyang low risk.
Ikaapat: Gumawa na ng buffer stock ng lahat ng mga materyales na kailangan ng bawat pamilya sa panahon ng pandemya: Bitamina, sabon, alcohol, face masks, at iba pa. Siguruhing hindi maaantala ang supply chain. Tutukan ang mga local producers: Suportahan sila ng teknolohiya para mas marami pa silang magawa, at mas maraming makabili na gawang lokal.
Ikalima: Atasan ang buong pamahalaan— ahat ng unit at ahensya, mula taas hanggang baba ng burukrasya—na i-patronize ang mga local businesses. I-prioritize ang mga gamit na dito mismo ginagawa sa Pilipinas, kahit pansamantala lang. Hangga’t maaari rin, i-prioritize ang pagtangkilik sa mga Micro, Small, and Medium Enterprises. Malaking ambag ang mga ito sa pagsigurong dadaloy ang enerhiya ng ekonomiya sa mga negosyo at komunidad.
Ikaanim, ukol sa Social Amelioration Program. Noong una itong inilunsad, binigyan ng slots ang bawat munisipiyo at lungsod. Maraming mga LGU ang namroblema dahil kulang ang binigay sa kanilang slots. Kailangang gawing mas sistematiko ito; linisin ang government data, at patalasin ang isang central database para sa poverty statistics. Sa ngayon, may iba-ibang registry para sa mga basic sectors, para sa talaan ng maralita, para sa targeting ng mga social protection at social welfare services. Pag-isahin ito, i-validate, at ibangga sa talaan ukol sa COVID-19, upang matukoy kung sino ang dapat i-prioritize sa SAP. Sa ganitong paraan, walang palakasan, at mapa-prioritize natin ang mga tunay na nangangailangan.
Sa mga susunod na panahon, kailangang harapin ang mga suliranin sa ekonomiya. Siguruhing matutulungang makabangon muli ang mga nagsarang negosyo, o di kaya mag-engganyo ng pagbubukas ng bago; palakasin ang mga ito, para makalikha ng trabaho. Tiyak kong alam ng mga economic managers ang mga hakbang para magawa ito: I-empower ang mga MSMEs. Tutukan ang mga key industries tulad ng agriculture. Sang-ayon ako sa Plant, Plant, Plant. Ngunit hindi ito sapat. Kailangang buhusan ng pondo ang sektor ng agrikultura para sa makabagong kagamitan tulad ng cold storage facilities at drying facilities, at para sa imprastruktura tulad ng farm-to-market roads. Mas mainam, mas pangmatagalan, at mas marami ang matutulungan kung nagmumula ang anumang proyekto sa batayang pilosopiya: Empowerment ng Pilipino para panghawakan ang sarili nilang kapalaran. Ang pinakamahalaga: siguruhin na ipapatupad ang mga batas nang patas para sa lahat—nang walang pinapaboran o ginigipit, at nang laging nakatuon sa karaniwang Pilipinong makikinabang sa trabaho at kabuhayang malilikha.
Gaya ng sa ekonomiya at ayudang panlipunan, susunod din ang tugon sa mga hamon sa edukasyon kung maiaayos ang tugon sa mga problemang pangkalusugan. Kung maayos ang datos, matutukoy natin nang may kumpiyansa kung saan ligtas magbukas ng mga pampublikong paaralan. Para sa mga private schools: Now is not the time to burden them with unreasonable restrictions and requirements. Ang kailangan nila, tulong at empowerment—hindi patung-patong na papeles para payagan silang magsimula ng distance learning. Bukod dito, inihahain din natin ang ilang mungkahi:
Una, siguruhing mayroong internet hub ang bawat barangay upang magkaroon ng access ang mga estudyanteng walang sariling gadgets sa mga resources na mahahanap online. Dito rin sila puwedeng magkaroon ng mga tutor na magiging isa pang antas ng suporta, lalo na kung may puwang sa kaalaman o may ibang kailangang tutukan ang mga magulang.
Ikalawa, mag-target ng mga pinaka nangangailangang estudyante upang mabigyan ng gadget o device para hindi maantala ang kanilang pag-aaral.
Ikatlo, capacity building para sa mga teachers. Maraming guro ang may malalim na karanasan sa subject matter nila, pero nahihirapang makahabol sa demands ng distance learning. Kailangan silang tulungan; kailangang ilapit ang pagsasanay sa kanila, para hindi na ito manganak ng mga puwang sa kaalaman ng mga estudyante.
Ikaapat: Gumawa ng modules na magtuturo sa mga magulang kung paano magsagawa ng home schooling. Kasama na dito ang paghahanda ng weekly or monthly curriculum na puwedeng ang magulang mismo ang magturo sa kanilang anak.
Ikalima: Gumawa ng pag-aaral at tukuyin na agad ang mga lugar kung saan walang community transmission ng COVID. Sa mga lugar na ito, lalo na sa mga mahirap ang internet access, pahintulutan ang limitadong pagtuturo sa mga classroom.
Ikaanim, para sa mga namatayan: Bukod sa karaniwang ayuda tulad ng pagamot at SAP, kailangang intindihin ang malawakang epekto sa mga naiwan. Dagdag sa pagluluksa, nawalan sila ng breadwinner o nabaon sa utang. Kapag pinabayaan natin ang mga naiwan, lalo na ang mga anak na nag-aaral, tatawid sa susunod na henerasyon ang pinsalang dulot ng pandemya.
Isang paraan para tugunan ito: Palawakin ang mga scholarship program para matulungan ang mga tinamaan ng COVID: Silang napilitang simutin ang ipon, mga nabaon sa utang dahil sa gastos sa ospital, o mga nawalan ng trabaho at kabuhayan. Bigyan ng scholarships ang mga namatayan. Kailangang tukuyin ang mga dependent ng mga pumanaw, at magbukas ng scholarship fund para sa kanila.
Malinaw ang pangambang bumabalot sa lahat. Kita ito sa mukha ng mga nakasalamuha namin sa ating COVID response efforts. Binibigkis tayo ngayon ng pangambang ito—pero binibigkis din tayo ng panindigang maalpasan ang ating mga suliranin.
Idinidiin ng pandemya ang aral: Magkakarugtong ang diwa nating lahat. Magkakarugtong ang kalusugan at kaligtasan natin, at karugtong naman nito ang bawat aspekto ng buhay natin, mula ekonomiya hanggang edukasyon. Nakatahi ang laylayan sa alinmang sentro, mula Batanes hanggang Jolo.
Nasa iisang panig tayong lahat, at ang pagkamulat sa katotohanang ito ang susi sa pagharap sa hamon ng COVID. Nakikita natin ito sa halimbawa ng mga bansang nagkaroon ng mabisang tugon sa pandemya. Hindi kalabisang mangarap na kaya rin natin ang ginawa ng Taiwan, ng South Korea, Vietnam, ng New Zealand—mga bansang gumawa ng malinaw at tiyak na hakbang, itinuon ang resources sa tunay na kailangan, at nagtulungan. Kaya din natin iyon. May sapat tayong kakayahan, sapat dapat na resources, at sapat na kaalaman.
Malikhain tayo. Maabilidad tayo. At sa dinami-dami ng pagsubok na pinagdaanan natin—sa lahat ng sakuna, sa digmaan at diktadurya, sa pananakop—may isang bagay na tiyak: Nakaalpas lang tayo dahil hindi tayo nagkanya-kanya; dahil pinalawak natin ang saklaw ng malasakit natin; dahil itinuring nating kakampi ang bawat Pilipino, ipinaglaban natin sila, minahal natin sila.
Nakita ko ito mismo sa napakarami nating mga kababayan na lumapit sa aming Tanggapan para magbigay ng donasyon, para mag volunteer na magdala ng PPE at pagkain sa ating mga frontliner, para mag-ambag ng kanilang panahon at talino para makatulong sa gitna ng krisis ng COVID. Malinaw sa akin, hindi pasaway ang Pilipino, kundi laging handang tumulong sa kapwa. Hindi inutil ang Pilipino, kundi may tapang at talino na humarap sa anumang hamon. Hindi talunan ang Pilipino. At tiyak na magtatagumpay tayo laban sa pandemyang ito.
Uulitin ko: Kinaya na natin ang marami pang ibang hamon, at kakayanin natin ito.
submitted by itachi_04 to Philippines [link] [comments]


2020.07.27 15:43 dynamite_d0ng Hirap na mabuhay lola ko dahil sa nanay ko

Very long post ahead. Kailangan ko ng tulong.
I'm hoping na may lawyers dito specializing in family disputes. Kailangan ko po ng tulong.
Eto po sitwasyon. Yun lola ko, 67 years old na. Bago magkapandemic, ahente siya ng isang kumpanya at nag ba-buy and sell din ng lupa. Wala siyang steady job, pero maaayos amg kita niya. Siya ang nakapagpatayo ng bahay namin, at nakailang kotse na din siya. Madiskarte sa buhay, kaya maganda ang kinatatayuan ngayon.
Yung nanay ko, wala ding steady job. Sa banda noon pero maayos ang kita, nakakuha pa ng kotse. Yung kinakasama niya (matagal na silang hiwalay ng tatay ko), may magandang position sa restaurant industry, kaya maayos din ang kita. May anak silang babae (half sister ko). So okay naman financial situation namin dati, walang problema.
Dumating yun time na nalulong sa casino yun nanay ko at kinakasama niya, college pa ko noon. Nabaon ng TODO sa utang. To the point na WALANG nilalabas na perang pampa aral saming mga anak. Kahit allowance (nung una meron, pero nung nabaon sa utang, wala na). Tatay naming magkapatid (2 kaming lalake sa tatay ko) ang nagpaaral samin at sagot pa niya gastos at allowance namin. Yun nanay kong parasite, nag aabang lang ng pera. Umabot sa puntong kinukulit ako na sabihin sa tatay ko na magpadala para may pang gastos siya dahil walang diskarte sa buhay.
Sunod sunod problema namin simula noon. Napag alamang kong sinangla yun kotse (na hindi pa tapos bayaran) kaya namroblema sa bayad ay yung lola ko. So nagkaron ng utang kung saan saan yun nanay ko, at napilitang magbayad amg lola ko para hindi sila masangkot sa kung ano mang masama (you know how it is pagdating sa casino/gambling scene). So ayun, nabaon sa utang at sumasagot ay lola ko na galing sa kita at pension niya. Lumobo na nang lumobo yun utang (ang huling sabi ng lola ko ay 6 digits na) hangga't sa hindi nila mabayaran lola ko at hindi mapaaral yun kapatid kong babae (sinubukan pa nilang humiram ng pampaaral sa lola ko ulit pero hindi na pumayag. SILA PA ang sumama ang loob). Dahil san nga ba sila kukuha ng pang bayad e lulong sa utang.
So ganun ang sitwasyon namin pre pandemic. Nanay kong walang diskarte, umutang sa kung sino sino. Sa iba't ibang family members, umabit dinsa puntong girlfriend ko ainubukang utangan noon (nung pareho kaming nasa college pa, putanginang kapal ng muka diba) para may pera siya.
Ngayon, about sa kotse. May starex kami noon, pero binenta pandagdag pambili ng bago. Ngayon, may kapatid kasi nanay ko. Etong kapatid niya, masipag, matiyaga, maayos ang moralidad. Nagtatrabaho siya sa bangko hanggang nakapag abroad at gumanda ang kita. Siya ang laging nagpapadala ng png gastos sa bahay, at pera para sa kung ano mang kailangan ng lola ko. Sa pagkakaalam ko, malaki din utang ng nanay ko sa kanya. Namatay siya 3 years ago (fresh grad ako) at dun na lumala talaga yun sitwasyon namin. Sorry, balik sa topic na kotse. So gusto kasi ng tita ko bilhan siya ng bagong kotse, hati ata sila sa pagbabayad. So may bago nang kotse at okay naman kami(bago to mamatay tita ko). Around that time, nasa abroad yun kinakasama ng nanay ko, middle east ata,pero after a while, gulat akong biglang umuwi ng walang pasabi. Nalaman ko from my lola na nagkaron daw siya ng problema sa employment doon (ang sabi sakin ay may tinakasang utang, pero di ako totally sure). So nagtrabaho bilang taxi driver dito dahil nahirapan maghanap ng ibang opportunity. Napag usapan nilang kumuha pa ng isang kotse (sedan) pang grab. So yun kikitain sana nila sa grab, pang gastos sa pamilya nila at syempre sa kotse na rin. Yun time na yun, parang nagkaproblema ang grab sa LTFRB kaya hindi natuloy. So walang kinita sa grab, kaya balik taxi na lang. Ngayon, nagawan pa dn namang bayaran yun kotse, pero laging bitin. Laging kulang ng 1k, or 2k,at sinasabi pa ng nanay ko na "sus idagdag niyo na, yun lang e" or something like that. (so isipin niyo, pag may problema sa bayad, delay o kung ano man, ang mapepenalize ay lola ko dahil sa kanya nakapangalan. So kumbaga pake ba nila kung magkaproblema sa pera, walang sanction sa kanila.)
So ganun yung situation. Isipin niyo na ganun lagi ang tinatamo ng lola ko sa nanay ko. At AYAW UMALIS SA BAHAY NG LOLA KO FOR OBVIOUS REASONS. Putang inang parasite na walang kwenta. Ilang beses ko na naka away at nakamurahan ang nanay ko at kinakasama niya dahil diyan (oo, nung college pa ko. At matinding murahan). Hindi ko na din mabilang yun mga times na nakipagmurahan lola ko sa kanila (to think na sila na nga lang nakikitira). Sawang sawa na lola ko (at ako) putting up with their shit pero hindi niya mapaalis dahil ano bamg magagawa niya. Ilang beses ko na tinulungan lola ko sa pagpaalis sa kanila pero parang linta.
Anyway, fast forward sa pandemic. Dito lumala talaga. Nagkaanak ako last novemver with my girlfriend laya lumipat ako sa place nila na inuupahan. So imbis na sa bahay kami (para makatipid, dahil walang upa) ako mismo na nagdesisyong umalis dahil sa sitwasyon sa bahay. Hindi na rin ako mkatiis.
Natigil ang pag aahente ng lola ko so humirap kumita. Sa sitwasyon ko naman, okay lahat ng jobs namin (private school teacher ako, sa pharma office gf ko, ok dn situation ng magulang niya dito) so no worries kami. Yun nanay ko, natigil din ang mga gig dahil nga sa pandemic. A few months before the pandemic pala, nakapag abroad uli yun kinakasama ko pero umuwi na naman ng biglaan (hindi ko na nalaman king bakit, pero oarang fishy na naman).
Ngayon, yun lola ko kasi masarap talag magluto. Ever since bata kami, lola ko talaga ang nagluluto sa bahay. Maraming friends at family na sinasabi talagang siya ang isa sa best pagdating sa pagluto na kilala nila (hindi po sa pagmamayabang). So sinubukan ng lola ko (at syempre, ng nanay ko at kinakasama niya) na mag negosyo ng pagkain ngayong may pandemic. Sa kabutihan, maganda ang takbo ng business. Laging maraming order, pero hindi sapat para bayaran lahat. Kaya partly nagrerely lola ko sa pension oara may pandadag bills.
Ang usapan daw nila, hati sa profit/kita. Pero nung tumagal, walang nakukuhang pera yun lola ko. Kumbaga hinayaan na lang din niya dahil puro rason ang nanay ko na "sakto lang pang gastos e, pang bills na lang" kaya walang nakukuha lola ko. Putang ina diba? Ilang buwan na hindi nababayaran yun ubang utilities at naputulan na ng wifi doon sa bahay (na madalas gamit ng lola konfor communication dahil marami siyang kausap na clients nung ahente pa siya and family). Ayaw makihati ng nanay ko sa bayad pero nakikinabang sila. So ganun na sitwasyon mg lola ko. Inuutusan pa niya yun helper (long time na kamag anak namin from the province na lalaki napakabait na tao)na magpaload para lang makausap kami at iba pa (matanda na siya, at gusto ko ding maging madali ang paggamit niya ng internet dahil importanteng tao yjng mga kausap niya). Sobrang laking problema din dahil siya ang namomroblema sa bayad sa sedan (ilang beses na siya napenalize ng bangko. SPOTLESS ang record niya sa bangko sa mahigit dalawang dekada niyang pagiging client, ngayon lang nagkaproblema). Add ko lang din pala na tanga din magdrive ang nanay ko kaya nagkabungguan sila ng truck, nasira yun kotse (pero nagagamit pa, wasak lang yun 2 doors sa driver side) at alam niyo na siguro kung sino namroblema sa pagbayad sa pagpaayos.
Mentally, psychologically, pagod na pagod na yung lola ko sa sitwasyon. Ilang taon na niyng gusto paalisin yun nanay ko pero wala talaga. Yun pinundar niyang bahay ay gusto na niyang ibenta MAPAALIS lang nanay ko. Baka po may maaadvise kayo, or may lawyer o kahit sino man dito na makakatulong. Please, maglalaan ako ng oras at pera kung kinakailangan para makipagusap sa inyo.
submitted by dynamite_d0ng to Philippines [link] [comments]


2020.07.11 14:02 revberces Getting sick and tired of the virtue-signalling against GMA 7 (Rant)

I commented on a video on another thread, particularly the Saksi episode paying tribute to ABS-CBN, saying walang masyadong mag-a-upvote ng post na 'yon dahil sa mga petty ABS fan boys.
I may have put it bluntly, but I stand by it. Marami akong nakikitang posts at comments recently. In their anger towards the unjust closure of ABS CBN, they started to act like petty fan boys.
Of course I got downvoted to hell, but I think what I would've replied to those people deserves its own post, so here I go.
First and foremost, disclaimer. Kailangan yan sa panahon ngayon, where everything and everyone forces you on either a black or white stance. I'm not a fan of ABS or GMA, although I would say I like GMA better for their documentaries. But I would not be fighting tooth and nail for them, just because I like the organization itself.
I too am pissed off with the unjust franchise denial of ABS CBN. First, because of the employees that will be affected, but more importantly, because of its implications. It means the government can do whatever it wants towards people and organizations standing in its way. And one could not help but feel martial law vibes with this event. However, with that said, I am not a fan of ABS CBN. They have a bias as well. They, too, have a hidden agenda. But does that warrant their forced closure? NO, IT DOES NOT. I hate the DU30 admin, and I don't like ABS either, so I'd rather have them checking on each other.
Is ABS CBN to blame for its closure? No. Andami nang office ng gobyerno ang nagsabi na malinis sila pagdating sa requirements, at politicized talaga to kahit pag bali-baligtarin mo.
But, does GMA7 deserve the backlash for being silent? NO. I have watched 24 Oras several times and I have not seen any blatant bias in their reporting. Well, if what you mean by "bias" is that they're not reporting things the way you want it to be reported other than being neutral, then I don't know what to say. To bash them, just because they're playing safe is just plain PETTY. Of course they have to protect their employees. Of course they have to protect their standing. ABS CBN does the same thing by protesting the decision of the congress, because they do not want their employees to lose their jobs, and they want to be able to continue their business.
Dumako naman tayo sa radyo. I know that fat guy you're talking about, saying na andaming pasaway, and hindi ka dapat matakot if hindi ka terorista, and I hate that guy as well. But dude, have you heard Mike Enriquez on DZBB? That guy's spitting truth bombs man. Alam mo kung bakit? Kasi The views and opinions expressed on this show does not reflect that of the management and the network. Ever heard of that? That's democracy. The journalists can say whatever they want, even if it differs from one journalist to another. Kaya nga nakapagtribute ang Saksi, because it's their choice. Tapos may magrereklamo pa na bakit sa Saksi lang daw, hindi sa 24Oras, kasi daw tulog na yung management nun, sus.
Now, if the GMA management compelled its journalists to report the news and state their opinions on their programs in such an anti-DU30 manner, would you still call it freedom, just because it is convenient to your POV?
To sum it up, it's also business at the end of the day. You can't take that away, no matter how you shout or flail. Yes, it's fun to live in an idealistic world. I, too, want a slice of that utopia. But the world isn't perfect. It's full of disappointing compromises and making the best of what little you have.
Magalit ka sa gobyerno sa closure ng ABS CBN dahil mali talaga. Pero to virtue-signal sa GMA for playing it safe? Well, what do you expect?? For them to throw shade at the government every single minute on their programs? What if they get nerfed as well? Ah okay lang at least ginawa ko kung ano yung tama para sa bayan, they would say, as they pat themselves on the back while another thousand employees lose their jobs and all we have is PTV and TV5 so now we're gonna bash TV5 just so we could feel better about ourselves?
They're a business entity at the end of the day, they're supposed to be neutral on the issue. I don't even blame them for putting out the AffordaBox. I would've taken advantage of the situation if I were in their position.
Outrage is the new fad, now more than ever. Be careful where you direct your anger. Remember that the anger of the masses is what led to the stupid decision of making DU30 president in the first place.
EDIT: It's weird how the parent comments in this post remain upvoted, while the child comments where I agreed with their opinion are being downvoted. Just shows you how much of a pathetic circlejerk this sub is.
submitted by revberces to Philippines [link] [comments]


2020.06.11 14:07 aabbyy006 66 out of 2k people from Marikina Public Market test positive (rapid antibody test)

PAHAYAG UKOL SA MASS TESTING NA ISINAGAWA SA MARIKINA PUBLIC MARKET (ENHANCED TARGETED MASS TESTING IN THE PUBLIC MARKET SECTOR)
“Mabuti na-test agad…” sabi ni Doc
Mabuti nang na-test natin kaagad para maiwasan ang hawaan kundi marami pang iba ang mahahawa lalo na sa palengke.
Nagsagawa ng enhanced targeted mass testing ang City Health Office (CHO) ng Marikina na bahagi ng puspusang precautionary measures ng lungsod. Ito ay istratehiya ng Marikina upang maging COVID-free ang nasabing palengke at kung may kaso ng COVID-19 ay agarang ma-contain ito.
May mga tsismis na kumalat sa social media na marami ang nagpositibo. Hindi naman itinatago ang numero ng nagpositibo sa rapid testing kundi nagkataon lamang na mas nauna pa ang tsismis bago sa resulta ng testing.
Sa 2,000 na i-test na stall holders, vendors, porters, at helpers, may lumabas sa inisyal na 66 ang reactive na indibidwal.
Apatnapu’t lima (45 ) ay helpers sa kabuuang 66 na nag-reactive sa rapid test. Karamihan pa dito ay hindi taga-Marikina, kundi mga taga Cupang at Mayamot ,Antipolo; Balanti, Cainta; Pinagbuhatan Pasig, at iba pang lugar.
Sinimulan ang Polymerase Chain Reaction (PCR) or swab test sa PCR laboratory ngayong araw, Hunyo 11, 2020, upang malaman kung kumpirmadong nagpositibo sila sa COVID-19. Malalaman sa mga susunod na mga araw kung ilan talaga ang nag-positive.
Sa kasalukuyan, sila ay naka-QUARANTINE at ISOLATE, at hindi pinapayagang magtinda o magpunta sa palengke.
Noong ECQ at MECQ pa tayo, may mga checkpoints at border control points tayo kaya hindi nakakapasok basta-basta ang mga taga-ibang lugar. Ngunit sa ngayon dahil nag-GCQ na ay nawala na ang mga ito, kaya’t mas marami ang namamalengke na taga ibang lugar.
Kaya tayo sa Marikina Public Market ay agarang ipinasara ang mga “suspected” stalls at isinailalim sa quarantine ang mga nag-reactive na helpers at iba pa.
Mabuti nang mas maaga pa lang ay ma-treat na ang mga reactive upang hindi mag –deteriorate ang kanilang kalusugan, at higit sa lahat ay ma-isolate upang hindi na makahawa pa. Ito ang ginawa natin ngayong araw sa tulong ng Brgy. Sta. Elena.
Ang mga nag-reactive ay isasailalim sa confirmatory PCR test. Habang ang nagsasagawa naman ng agresibong contract tracing ang City Epidemiological Surveillance Unit (CESU) sa mga taong kanilang nakasalamuha at mga lugar na pinuntahan.
Hinikiyat na makipag-ugnayan at makipagtulungan sa CESU na magpupunta sa inyong mga kabahayan o puwesto sa palengke at kailangang magbigay ng matapat na impormasyon para sa contact tracing.
Kung kayo ay may impormasyon, mangyari pong ipagbigay alam sa Marikina Public Market Office.
Batay sa aming inisyal na contact tracing data ng Marikina CESU, taga Barangay Mayamot, Antipolo ang natukoy na posibleng source ng hawaan sa palengke. Malaki ang posibilidad na nakuha niya ito sa kanyang tirahan.
Malaking problema natin ngayon ay hindi taga Marikina ang namamalengke simula nang buksan ang mga borders nang mag- GCQ na.
Sa susunod na mga araw may ay mga bahagi ng palengke na isasara para bigyang –daan ang massive disinfection, at maaring magkaroon ng schedule ang pagtitinda at pamamalengke.
Pinapalalahanan ang lahat na iwasan ang tsismis at maging maingat sa pagbibigay ng balita o impormasyon upang hindi magdulot ng takot, pangamba, at kalituhan sa publiko.
Ang lahat ng mamalengke ay pinaalalahanan na mag-practice ng SOCIAL DISTANCING, maghugas ng kamay, at maligo pagdating sa bahay pagkagaling sa palengke.
Gayun din, pinapayuhan ang lahat na hugasan at lutuing mabuti ang nabiling pagkain sa palengke para maging ligtas sa virus.
At para sa mga nagtatanong kung bakit kailangan ang confirmatory testing, ayon sa World Health Organization (WHO), ang RAPID TESTING ay isang SCREENING TOOL upang matukoy kung sino ang kailangang sumailalim sa PCR or swab test. Ito ay dahil din may physical impossibility na i-test ang buong populasyon kaya kailangang magkaroon ng enhanced targeted testing na tulad ng ginawa sa Marikina Public Market, at sa iba pang sektor.
According to WHO, ‘this is part of a Selective Mass Testing process which follows the recommended strategy to SCREEN, TEST, and TREAT the whole population.’
Dr. Mon Viliran Marikina Public Market Administrator
submitted by aabbyy006 to Philippines [link] [comments]


2020.06.07 12:53 jeuseismyname Alumni Homecoming: Chapter 6 (Final)

10 years na ang nakalipas simula nang umalis ng Pilipinas si Jeuse. Naputol ang pag-uusap nila sa isa't isa ni Jana. Napagdesisyunan ni Jeuse at ng kanyang ate na umuwi ng Pilipinas.
Pagdating ni Jeuse sa kanilang bahay, gumawa agad siya ng paraan para ma-contact si Jana. Pinuntahan niya ito sa kanilang bahay pero ang mama lang ni Jana ang naabutan niya.

"Tao po? Jana?" kumatok si Jeuse sa pinto. "Jeuse? Tuloy ka iho, make yourself at home." sumagot ang mama ni Jana at pinatuloy siya sa loob.
"Hello po tita! Kamusta na po kayo?"
"Mabuti naman, ikaw kamusta ka na? Ngayon nalang ulit kita nakita."
"Nasa Canada po kasi kami, kinuha po kami nila mom and dad."

Napahaba pa ang usapan nila. Tinanong niya rin kung kamusta na si Jana.
"Ay tita, matanong ko lang po kung kamusta na si Jana?"
"I knew you would ask that, pero I think dapat mag-usap kayo. I'm sure Jana missed you so much. Eto ang new number niya, maybe you two could meet?"

Pagkauwi ni Jeuse, tinext niya agad yung number na binigay sa kanya ng mama ni Jana.
Jeuse: Jana? Si Jeuse 'to, and this is my new number.

Maya maya lang ay nagreply na si Jana.
Jana: Jeuse? How did you get my number? Nasa Pilipinas ka na?
Jeuse: Yes, binigay sa 'kin ni tita yung new number mo. Where are you? Can we meet?
Jana: Nasa province ako ngayon. Uuwi ako this weekend, pupunta agad ako dyan.
Jeuse: See you soon! Ingat ka.
Jana: Ingat ka rin!

Dumating ang weekend at umuwi si Jana ng Manila. Pumunta agad siya sa bahay ni Jeuse. Nagdoorbell siya at nakita niya si Jeuse.
"Jana! God, I missed you so much!" niyakap niya si Jana. "I missed you too, Jeuse!" pumasok sila sa bahay.
"It's been a long time, kamusta ka na?"
"I'm good, how about you Jeuse?"
"Well, I'm happy because we met, after a long time."
"I was surprised, akala ko nakalimutan mo na ako."
"Bakit naman kita kakalimutan? I made a promise ten years ago, remember?"
"Yeah naalala ko pa yun. By the way, there's something I want to tell you, kaso..."
"Kaso?"

Nag-iba yung ambiance ng kwarto.
"Jeuse... I... I can't... Hindi ko kayang sabihin." tumulo ang luha ni Jana
"Tell me, tayo lang naman nandito."
"I-I have... May anak na ako. At ikaw ang kanyang tatay."

Speechless si Jeuse.
"Hear me out, okay? One month after graduation, nagpa-check up ako. I was shocked nung nalaman ko. I kept it as a secret. After ilang months, nalaman nila mama, and they asked me kung sino. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko. I was scared to tell them. Kaya pinauwi nila ako sa province kasama si papa."

Umiyak siya at niyakap si Jeuse.
"Hanggang ngayon hindi alam nila mama at papa kung sino ang tatay niya, I was afraid to tell them."
"Jana... Sabihin mo na sa kanila ang totoo."
"I'm scared. Hindi ko alam pano ko sasabihin sa kanila."
"Sasamahan kita. Tapos ipapaalam na kita sa parents mo. Come with me, papuntang Canada. Doon nalang tayo."

Kinabukasan pumunta silang dalawa sa bahay nila Jana. Sinabi na ni Jana ang totoo. Ipinaalam na rin ni Jeuse na isasama niya si Jana at ang kanilang anak papuntang Canada. Pumayag naman ang magulang ni Jana. Niyakap ng parents niya si Jeuse at nagpasalamat sila.
Sinabi rin ni Jeuse sa kanyang ate ang mga nangyari. She was shocked dahil ngayon lang din niya nalaman. Dumating ang parents nila at nakilala nila si Jana at ang anak nilang si Jenelle Reign.
9 years old na si Jenelle Reign nang kunin siya ni Jeuse. Sa Canada na ito nagpatuloy ng pag-aaral. Si Jana naman ay pumapasok sa company ng parents ni Jeuse.

~~~the end~~~
submitted by jeuseismyname to u/jeuseismyname [link] [comments]


2020.05.20 06:46 BlueTunaCult Thoughts On Filipino TV (probably an unpopular opinion) feel free to comment.

I am not a "native Filipino" pero marunong akong magtagalog at dati natira ako sa Pinas nang ilang taon kaya "Pinoy ako sa puso ;) " pero ngayon nakatira ako sa labas ng Pilipinas kaya paminsan minsan nanonood ako ng Filipino TV, at sa tingin ko parang masyadong cringy/cheesy yun. Mahal n mahal ko yung mga dokumentaryo ni Jessica Soho at Kara David. Magaling talaga silang dalawa, pero pagdating sa mga sikat na palabas sa Pinas tulad ng Showtime at eat-bulaga, parang di ko gits ang appeal. Cringy talaga ang laugh track at parang 2nd grade humor lang ang mayroon. Sumasang ayon ba kayo dito o is there something I am missing. Ganun din kung pwd pakishare niyo ang mga gusto niyong shows, I have almost watched all the documentaries kaya hinahanap ko na yung new series.
submitted by BlueTunaCult to Philippines [link] [comments]


2020.05.07 10:22 revberces Post-quarantine transportation

Bago mag ecq, pahirapan na ang transporation dito sa Metro Manila. Ngayon, pabara-bara nanaman sila sa pag implement ng "new normal". Imagine, kung lahat ng offices ay back to "normal" after May 15 at limited lang ang passengers na pwede sa jeep, bus, at kada byahe ng MRT? Yun pa nga lang walang restrictions pahirapan na sa pagsakay, pano na ngayon? Sinong magbibilang at magchcheck sa bawat pwesto ng MRT para masabing di na pwede magsakay? If magagawa nga yon, imagine gano katagal bago ka makasakay given na yung pagdating palang ng tren sobrang tagal na? Maiintindihan ka ba ng boss mo kung 1-2 hours kang late, or sasabihin lang sayo na gumising nang mas maaga? Na-address ba ng mga authorities 'to, o basta nalang sila mag-iimplement para lang masabing may ginagawa sila, without paying attention to details? Napapaisip lang ako.
submitted by revberces to Philippines [link] [comments]


2020.04.17 17:18 cherub23 Isang buwan.

Mahal,
Isang buwan na pala mula nung huli tayong magkita... Isang buwan mula nung maghiwalay tayo sa Tacloban. Araw na biglaan akong lumipad pauwi sa amin dahil nagkakagulo na sa lockdown gawa ng CoVID.
Matapos ang ilang araw na di tayo magkayakap kahit tayo’y magkatabi dahil nagpasya ka nang tapusin ang atin, hindi ko malilimutan na nung araw na iyon, sa mga huling oras na magkasama tayo ay natulog tayong magkayakap ng mahigpit. Singtamis ito ng alaala nang una tayong magkatabing matulog at magising sa Bicol. Hanggang ngayon, hindi ko matanggap na sa Tacloban pala natin tatapusin ang lahat.
Naaalala mo pa ba na sa himbing ng tulog natin ay muntik pa ako maiwan ng eroplano? Napasarap nga ata ang yakapan at nagising tayong trenta minutos nalang ay lilipad na ako pauwi.
Nagmadali tayo papunta airport, hinatid mo ako at sa maikling drive ay magkahawak tayo ng kamay. Pagdating ng airport, niyakap kitang muli at hinalikan bago ako naglakad papasok sa terminal.
5 minutes na lang ay boarding na, kaya nagpasya akong bumaba na. Naglakad na ako patungo ng pintuan, bumuhos na mga luha ko sa ating pamamaalam na hindi ko alam kung pansamantala o panghabangbuhay na.
Narinig kong tinatawag mo pa ang pangalan ko, pero hindi na ako lumingon pa sa’yo dahil baka magpapigil ako at magbago ang isip at hindi na lumipad pauwi. Kahit na hanggang ngayon ay iniisip ko na sana pala namalagi pa ako ng isa pang araw, o di kaya’y nagdesisyong huwag nang umuwi para mas matagal pa kitang makasama.
Sana hindi pa iyon ang huling pagkakataon.
Sana hindi pa, sana hindi pa.
submitted by cherub23 to AlasFeels [link] [comments]


2020.04.03 12:41 TaoQingHsu Isang taong alamat na nabuhay ng 150 taon

Ang pangalan ni G. Dharma sa Sanskrit ay बोधिधर्म at pinangalanan bilang Bodhidharma, na ipinanganak sa timog India noong taong AD 382 at namatay sa Tsina tungkol sa taong AD 535. Ayon sa mga tala, dokumento at alamat, siya ay isang Buddhist monghe at may buhay sa loob ng 150 taon. Kapag siya ay bata pa, siya ay isang prinsipe at pinagaling ng kanyang pamilya ng Royal. Pagdating niya sa Tsina at nagsisimulang ihatid ang Zen-Law, ito ay ang 67 taon pagkatapos ng pagkamatay ng kanyang guro ng Zen sa India.
Samakatuwid, maaari nating isipin na siya ay higit sa 80 taong gulang nang dumating siya sa China. Sa oras na iyon, ang average na pag-asa sa buhay ng mga tao ay mas mababa sa 50 taon. Si G. Dharma ay talagang isang taong matagal na buhay. Ngunit, alam mo ba kung bakit siya ay nabubuhay nang matagal? Mayroong ilang mga kwento tungkol sa kanya at ang mga dokumento na naitala ng kanyang mga turo sa bibig, na maaaring malaman sa amin kung bakit siya ay nabubuhay nang matagal.
magbasa pa…
https://philippines-bvlwu.blogspot.com/2020/03/si-g-dharma-ang-tagapagtatag-ng-at-ang.html
English:Mr. Dharma, the founder of and the first generation-master of Chinese Zen.
submitted by TaoQingHsu to u/TaoQingHsu [link] [comments]


2020.03.30 23:50 dvodude Where to Buy Mask

I already tried two masks. I got them dito lang malapit sa grocery sa min. Pero super low quality. Like the material is so flimsy, manipis yung tela ba. Tapos yung garter niya like pinipingot yung tenga ko. Yung ears ko tuloy parang hinihila forward I look silly like a cartoon character haha
I'm looking for something na maayos ang spread over the nose and mouth, and comfortable na naka hook sa tenga. Comfortabels na suotin in short. Wala na probably na recommended medical mask or N95 so sige kung ano na lang available na mabili pa kung saan.
I can travel naman just to buy that effing mask wag lang sana masyado out of the way. I normally stay away from people physically naman kahit before covid pa pero I sometimes need na pumasok sa grocery and ginawa na nilang policy na no mask no entry. Ok noh? Haha Better pa kung i-limit na lang nila ang number of people who enter per total sqm ng area kasi kung maraming tao pagdating sa cashier line magdidikit dikit din kayo eh. Ewan. They need the revenue siguro, negosyo pa rin yan eh.
Suggestions naman jan kung saan makabili please. Details ng seller location ha. Better kung may actual experience kayo with your masks na you can share like comfortable, maganda design, washable, stylish, imported ba yan, may leopard skin design, polka dots, batman logo, etc Kung gusto mo ibida yang mask mo, mag post ka ng pic, sure, tignan ko yan. Wala namang magawa rin eh so baka gusto mong help ako nang lubos lubos na hahaha Pag nabili ko sige mag post din ako pic showing it off and thank you sa reco mo hahahaha
submitted by dvodude to davao [link] [comments]


2020.03.08 04:52 shairamars February 29th

Wag ka nang magtaka kung bakit History ang favorite kong subject. I'm so good at looking back through the past! Char!
Heto na naman tayo sa segment na kung saan mapagtatanto ko na naman ang mga bahagi ng aking nakaraan, hey this isn't bad. Para lang akong share ng share ng on this day sa facebook ganon.
Leap year special tayo ngayon.
PAST.
Wala lang, naisip ko lang kasi, dahil once every 4 years lang to, let's go back to my last leap year. 29 February 2016. I was 19. Nasaan ako non?
Madali ako makalimot pagdating sa mga pinapagawa sa akin pero pagdating sa mga petsa at alaala, I remember everything so well. I remember every inch of you so well.
Nasa school ako non. Naalala ko nagbabasa lang ako ng philosophy book neto. Tapos nagcocontemplate sa existence ng tao. De joke lang. Yung mga kaklase ko nag uusap usap na kung saan mag-OJT. Tapos di ako makarelate. Tapos nung time na to, nagfi-film kami. Ah yes I remember the days. Habang may magazine pa akong nile-layout. Nung mga panahong to sobra akong hindi magkandaugaga, basta ang gusto ko lang nun mairaos with flying colors yung mga pinapagawa sa amin. And thank God, it did very well.
I wasn't thinking about my future. I wasn't even thinking about my OJT. Akala ko nga hindi na ako makakapag OJT noon eh. Hindi pa kasi ako nakakabayad ng tuition pang pre-finals at finals. Nagpapasalamat na rin ako kasi mas kinonsidera ng mga profs ko yung mga outputs ko kahit wala akong ineexam. Kaya super kayod ako non. Kailangan hindi ako lumagpak, at nakadepende lahat yon sa mga project na ginagawa ko. Thankful din ako at nagkaroon ako ng mga kaklaseng kahit wala akong kaambag-ambag, hindi nila ako hinahayaan maiwan sa laylayan. Ayon sabay sabay kami nagbabagsakan! De joke lang. We did it with flying colors!
4 years ago. Walang-wala ako.
PRESENT.
Kung noon lubog pa ako sa utang, ngayon wala na yey. Dati hirap na hirap akong gumapang. Ngayon nag-aapply na ako for masters. Feeling ko gagapang ulit ako.
Hindi ko nakita yung sarili ko noon sa sitwasyon ko ngayon. Sobrang layo na din. Pero alam mo ba. Bakit parang mas masaya ako noon?
This leap year, nasa bahay lang ako. Hindi ako naglamyerda, kasi, idk wala ako sa huwisyo. Nagluto ako ng pangat, tapos champorado. Tapos BTS marathon lang buong araw. Yung mga bagay na wala ako noon, na inaasam ko noon, wala pa rin ngayon wahahaah de joke lang. Meron naman na kahit papaano. But my life wasn't like before, na may flying colors. Today was grey.
Yung mga taong kasama mo one leap year ago, hindi mo na kasama ngayon. Malay mo ganun din ulit sa susunod. Yung mga kasama mo ngayon, hindi mo na makakasama pa sa susunod na leap year. People come and go. I CAME AND GO.
FUTURE.
In February 29, 2024, I'll be 27.
Syempre matapos kong pagnilay-nilayan ang nakaraan, iisipin ko naman where will I be in the next leap year. Buhay pa kaya ako non? Hopefully. May pera pa kaya ako non? Hopefully. May trabaho pa kaya ako non? Hopefully. Yun lang naman ang priorities ko for future. Tapos nagpost si kumareng Jessica ng Bucketlist challenge. So ako naengganyo, aba, nakaka-8/25 na ako. Sana in the next 4 years mas marami pa akong mapuntahan. Mas marami pa akong makilala. Mas marami pa akong matutunan.
Kasal na kaya kami ni ano? Char!! May anak na kaya ako? May anak pero hindi pinanagutan ng jowa? Idk, wala rin naman akong pake hahahaha basta ang importante healthy ako. Nakakakain ng maayos na pagkain. Nakakapaglamyerda. Yun lang naman ang life essentials ko. Tsaka sana hindi na ako iyakin non. Yun lang naman. Tsaka sana hindi na maulit na gaya nung dati na kailangan ko pang mangutang para lang makausad sa buhay. I've done too much for this s---
Ano bang mas magandang compliment?
Yung sasabihan ka na ang laki ng ipinagbago mo? O yung sasabihan ka na hindi ka pa rin nagbabago?
submitted by shairamars to u/shairamars [link] [comments]


2020.03.08 04:51 shairamars 022620

Ilang buwan na rin ang nakalilipas.
From that moment I have to 'revamp' myself.
Kailangan ko baguhin ang lahat-lahat, para makaahon.
Kailangan kong hanapin ang sagot sa tanong na, "Why am I not enough?"
Kailangan ko maging salbahe ng konti towards you.
Kailangan ko maging mayabang, ungrateful, maarte.
Kailangan ko maging malandi sa kung sino sino para isipin mong naglalaro na lang ako pagdating sa relationship.
Kailangan ko burahin lahat ng bagay na nagustuhan mo sakin.
Kailnagan kong mag iba, para wala ka nang pagsisisihan at wala ka nang lilingunin sa nakaraan. Kasi wala na ako doon.
If I bleed, you'll be the last to know.
submitted by shairamars to u/shairamars [link] [comments]


Aiza Seguerra-Pagdating Ng Panahon (With Lyrics) - YouTube Pagdating nang birhen part 1 #vlogs5 - YouTube wala nang tatalo kay lola wending pagdating sa kalokohan ... Jose Mari Chan - Pagdating ng Pasko Pagdating Ng Panahon - Aiza Seguerra (KARAOKE VERSION ... Pagdating Ng Takipsilim - The New Minstrels Pagdating ng Panahon - Sharon Cuneta - YouTube PAGDATING NANG PANAHON....BY AIZA..... - YouTube

Tagalog to English: pagdating Tagalog Translation

  1. Aiza Seguerra-Pagdating Ng Panahon (With Lyrics) - YouTube
  2. Pagdating nang birhen part 1 #vlogs5 - YouTube
  3. wala nang tatalo kay lola wending pagdating sa kalokohan ...
  4. Jose Mari Chan - Pagdating ng Pasko
  5. Pagdating Ng Panahon - Aiza Seguerra (KARAOKE VERSION ...
  6. Pagdating Ng Takipsilim - The New Minstrels
  7. Pagdating ng Panahon - Sharon Cuneta - YouTube
  8. PAGDATING NANG PANAHON....BY AIZA..... - YouTube

I published a song on StarMaker, check out my singing now! starmaker https://go.onelink.me/2172530114?pid=share #KaraokeHits #KaraokeCovers #KaraokeVersions Here's a certified hit by Aiza Seguerra from the album 'Pagdating Ng Panahon'. Proudly OPM. 'In love, patience i... From the 2001 movie of the same title starring the Megastar Sharon Cuneta opposite Robin Padilla. This song was first sang by Aiza Seguerra and instantly bec... Wow! 300,000+ views! Thank You all for the nice comments. A lot of people are asking me to translate this song into English, I had a hard time doing it so I ... Jose Mari Chan - Pagdating ng Pasko As One @ forty Our Lady of the Miraculous Medal Chapel in line with the 40th founding anniversary of Cardinal Santos Medical Center A Benefit Concert at the ... 50+ videos Play all Mix - Pagdating Ng Takipsilim - The New Minstrels YouTube Medley of 70s/ 80s Songs - New Minstrels & Circus Band (13 February 2016) - Duration: 16:28. spelunkikay 105,368 views Hi guys so yan wagg ninyong kalimutan mag subscribe and het the notification guys keep safe kayo palage god bless you and pray po tayo ngayong pandemic kung ... #lola wending#goodvibes